No.6 Fic :Little Violet Hood

posted on 31 Dec 2011 15:44 by 129630000 directory Fiction, Cartoon

คำแนะนำเบื้องต้น :

  1. นิยายเรื่องนี้เป็น Y ใครไม่ชอบไม่ต้องเข้ามา
  2. ไม่อนุญาตให้นำไปเผยแพร่ คัดลอก ดัดแปลงอย่างใดเด็ดขาด
  3. กรุณาอย่าโพสข้อความลูกโซ่ ข้อความโฆษณา หรือข้อความหยาบคายใดๆเด็ดขาดถ้าพบเห็นจะแจ้งลบทันทีค่ะ

 

No.6 Fic :Little Violet Hood

Rate : G

Pairing :NezuShion

เกริ่น:เมื่อNo.6มาอยู่ในนิทานเรื่องหนูน้อยหมวกแดง....

 

“ชิอง...ช่วยเอาเชอร์รี่เค้กนี่ไปให้คุณยายของซาฟุจังแทนแม่หน่อยได้ไหมจ้ะ?”คารันเอ่ยขึ้นกับเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งกำลังอ่านหนังสือเทพนิยายอยู่....ถึงจะไม่อยากรบกวนแต่เพราะว่าตนเองก็มีงานอื่นรอให้ทำอยู่อีกเยอะจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะวานให้ลูกชายของตนทำหน้าที่นี้แทน

 

“ได้สิครับ...ผมจะไปให้เดี๋ยวนี้เลยครับ”ชิองยิ้มแล้ววางหนังสือลงบนโต๊ะก่อนจะหยิบตะกร้าใส่เชอร์รี่เค้กที่เพิ่งทำเสร็จสดๆร้อนๆขึ้นมา

 

“ขอบใจนะจ้ะ...อ้อ...เส้นทางไปบ้านคุณยายมันอันตรายยังไงก็ระมัดระวังด้วยนะจ้ะ”คารันพูดพร้อมนำเครื่องรางมาคล้องคอชิอง...ก่อนจะใส่ฮู้ดสีม่วงให้....สีม่วงตามชื่อของลูกชายที่ชายคนนั้นเป็นคนตั้งให้ว่า‘ชิอง(ดอกไม้สีม่วง)’ที่เธอชื่นชอบเป็นพิเศษ

 

“ครับ...ไปก่อนนะครับแม่”พูดจบชิองก็เดินออกไปจากบ้านโดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่ากำลังมีอะไรบางอย่างจ้องมองตนอยู่ในที่ที่ห่างไกล

“หึ...มีเหยื่อมาอีกแล้วเหรอ”ร่างในความมืดนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับกระซิบดวงตาสีหม่นสะท้อนวูบวาบราวกับจะบดขยี้เหยื่อให้สิ้นซาก...

 

 

 

“TwingleTwingle Little Sta…”เสียงร้องของเด็กหนุ่มขาดห้วงไปเมื่อมีบางอย่างพุ่งออกมาจากพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว....นั่นเป็นผลให้สมองเขาประมวลผลว่ามันคือ....

 

“หมา-ป่า!”ชิองถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้นเมื่อได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดคิดว่าจะเจอ...หากแต่...มันไม่ใช่หมาป่าอย่างที่เขาคิดแต่อย่างใด...

 

“หืม?ฉันไม่ใช่หมาป่าหรอกนะ...ฉันคือเนซึมิ(หนู)ต่างหากล่ะ”เนซึมิพูดแก้ความเข้าใจผิดพลางขยับผ้าพันคอสีดำสนิทเปิดให้เห็นหน้าตาของเขา...เพียงชิองสบตากับเขาก็รู้สึกหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก...ดวงตาสีเทาอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนนั้นไม่แสดงความรู้สึกใดๆ...นิ่ง...สงบ...ชวนให้รู้สึกเหมือนถูกสะกดเอาไว้จนยากที่จะหลุดจากมนต์สะกดนั้น

 

“เฮ้!นายเป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ?”เสียงนั้นเรียกให้คนที่เหม่อลอยอยู่ดึงสติกลับมา...

 

“อ๊ะ...เอ่อ...ขอโทษที...พอดีว่าผมเหม่อไปหน่อย”ชิองเด้งตัวขึ้นมายืนทันที...ด้วยใบหน้าที่แดงแจ๋เพราะดันไปหาว่าคนตรงหน้าเป็นหมาป่าแถมยังไปจ้องเขาเขม็งอย่างนั้นอีก...น่าอายชะมัด...ชิองกล่าวโทษตัวเองอยู่ในใจ

 

“เอ่อ...แล้วก็...ขอโทษที่เข้าใจผิดว่า...นายเป็นหมาป่าน่ะ”ยิ่งพูดหน้ายิ่งแดงใกล้เคียงกับผลมะเขือเทศเข้าไปทุกที...มิหนำซ้ำยังไม่กล้ามองหน้าคนที่ตนเองกล่าวหาว่าเป็นหมาป่าอีก...

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า...ก็มันมีอยู่จริงๆนี่..หมาป่าที่อยู่แถวๆนี้น่ะ...ไม่แปลกที่จะเข้าใจผิด...”เนซึมิถอนหายใจออกมาเล็กน้อย...ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆตามเคยทำให้ชิองเดาไม่ออกว่าคนๆนี้มีความรู้สึกอย่างไรอยู่แน่...

 

“เอ๊ะ....มีอยู่จริงๆเหรอ?”

 

“อืม...ก็เจ้าตัวที่อยู่ข้างหลังนายไง...ชัดขนาดนี้จะให้บอกว่าไม่มีเหรอ?”เนซึมิชี้ไปที่ด้านหลังของชิอง...ทันใดนั้นก็มีเล็บที่แหลมคมจ่ออยู่ที่คอของร่างบางพร้อมกับมีลำแขนมาล็อกตัวเอาไว้จนไม่สามารธขยับตัวไปไหนได้

 

“ชิ...อย่ามาขวางกันหน่อยเลยน่ะ...เนซึมิ...”ร่างที่พร้อมจะบดขยี้ชิองทุกเมื่อเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำปนกับเสียงขู่ในลำคอตามพฤติกรรมของสัตว์ป่า

 

“ไม่สิ...ควรจะเรียกเจ้าว่าหมาบ้ามากกว่าหมาป่าสินะ...”เนซึมิทำหูทวนลมกับประโยคเมื่อครู่...ซ้ำยังเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว... ทีละก้าว...

 

“ค...ใครหมาบ้า!ฉันชื่ออินุคาชิต่างหาก!...แล้วก็ฉันบอกว่าอย่ามาขัดขวางฉันไงล่ะ!!”อินุคาชิตะคอกเสียงจนหูของชิองชาไปทั้งหู...ขาทั้งคู่ของอินุคาชิก็ถอยร่นไปข้างหลังตามจังหวะที่เนซึมิก้าวเข้ามาจนชิองที่ถอยตามไม่ทันแทบจะเสียหลักเซถลาไปเลย...หากว่าไม่มีแขนที่ล็อกตัวเขาอยู่ล่ะก็นะ...

 

“จะไม่ให้ฉันขัดขวางได้ยังไงล่ะ...ก็คุณแม่ของเจ้านี่...เอ่อ...คารันซังจ้างให้ฉันมาคุ้มครองลูกชายสุดที่รักจากตัวประหลาดอย่างสุนัขสติกลับอย่างเจ้าไง แล้วก็...ขอเตือนไว้ก่อนนะ...ถ้ายังคิดจะทำอะไรบ้าๆล่ะก็....ฉันจะสั่งให้เจ้า‘หนู’นั่นกัดเจ้าให้ตายเลย...”เนซึมิชี้ไปที่หนูตัวสีน้ำตาลซึ่งกำลังใช้ฟันอันคบกริบจ่ออยู่ที่ตำแหน่งเส้นเลือดใหญ่ที่คอของอินุคาชิ.... เขายิ้มเยาะอย่างพอใจที่ได้เห็นสีหน้าลนลานทำอะไรไม่ถูกของเจ้าตัวที่โดนขู่เอาชีวิต

 

“....ก็ได้.....”อินุคาชิผลักชิองเข้าไปหาเนซึมิอย่างไม่พอใจและผลักอย่างแรงโดยที่ไม่สนใจว่านั่นจะทำให้ร่างเล็กบอบช้ำหรือลงไปทำความสนิทสนมกับพื้นดินแต่อย่างใด....นั่นเพราะว่ามีเนซึมิคอยรับอยู่ด้านหน้าแล้ว

 

“ว่าง่ายดีนี่...”เนซึมิบอกกับบุคคลเบื้องหน้าที่กำลังส่งเสียงขู่ออกมาไม่หยุด...หากแต่เขาไม่ได้สนใจซ้ำยังพาดชิองขึ้นบ่าแล้ววิ่งออกไปจากที่นี่

 

“เอ่อ...เดี๋ยว!เนซึมิ!...นายจะพาฉันไปไหนน่ะ!???”ชิองถามเขาด้วยความลำบาก เนื่องจากโดนแบกด้วยท่าแบกถุงปูนแบบนี้...

 

“..............”เงียบ....นี่คือคำตอบที่ชิองได้รับมา....

 

“แล้ว...ถ้างั้นนายไปรู้จักกับแม่ฉันตอนไหนน่ะ???”ชิองยังคงเอ่ยถามขึ้นมาอีก

 

“...............”....เงียบอีกแล้ว.... ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ฟังที่ชิองพูดเลยแม้แต่น้อย...

 

“แล้ว...นี่ช่วยเปลี่ยนท่าอุ้มได้ไหม...หรือไม่ก็ปล่อยฉันลงทีเถอะ...เวียนหัวจะแย่อยู่แล้ว!!!”ชิองยังคงถามไปเรื่อยๆ....จนกระทั่ง...

 

“โอ๊ย!!!นายนี่....นอกจากจะช่างถามอะไรไร้สาระแล้วยังจะเรื่องมากอีก!!!รู้ไว้อย่างเดียวว่าฉันจะพานายไปส่งบ้านคุณยายอะไรนั่นของนายก็พอน่ะ!!!!”ด้วยความรำคาญที่โดนคนตัวเล็กถามเซ้าซี้ทำให้เขาตวาดชิองออกไปอย่างนั้น...ก่อนจะเปลี่ยนท่าอุ้มจากท่าแบกถุงปูนเป็นท่าอุ้มเจ้าสาวแทน

 

“อ้ะ....ขอบคุณนะ”....แปลกตรงที่เจ้าตัวไม่โวยวายที่โดนอุ้มท่านี้แต่อย่างใดน่ะสิ....

 

“เฮ้...นี่จะไม่โวยวายอะไรหน่อยเหรอ?”เนซึมิยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่หยุดพัก...ต่อให้เบื้องหน้าของเขาคือโขดหินเขาก็กระโดดข้ามมันไปได้

 

“...แล้ว....โวยวายเรื่องอะไรล่ะ?”

 

“ก็เรื่องที่ฉันอุ้มนายท่านี้ไงล่ะ...”

 

“ก็ไม่เห็นเห็นไรเลยนี่?...ผมยังเคยอ่านเจอในหนังสือเลย...ตอนที่พระเอกในนิยายสลบไปแล้วนางเอกก็อุ้มพระเอกขึ้นมาท่านี้น่ะ”....หนังสือประเภทไหนฟะ?...แล้วหมอนี่มันอ่านมาผิดๆหรือเปล่า??? เนซึมิท้วงขึ้นในใจ...

 

“........”เขาเลือกที่จะเงียบต่อไป...เพราะต่อให้อธิบายไปยังไงเจ้าคนใสซื่อบริสุทธิ์ประหนึ่งผ้าขาวอย่างชิองก็คงจะไม่เข้าใจอยู่ดี...ให้ตายเหอะ...เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเจอคนแบบเจ้านี่นี่แหละ...

 

.....และก็ยังไม่มีบทสนทนาใดๆระหว่างทั้งสองคนจนกระทั่งมาถึงที่หน้าบ้านไม้แห่งหนึ่ง....

 

“เอ้า...ถึงแล้วล่ะ”เนซึมิหยุดวิ่งแล้วปล่อยให้ร่างเล็กนั้นลงไปยืนตามสบาย

 

“อืม...ขอบคุณนะ”ชิองหันมาขอบคุณเขาก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้น โดยที่มีเนซึมิคอยมองอยู่ด้านหน้าของบ้าน

 

     ไม่นานเขาก็เห็นร่างเล็กเดินออกมาจากบ้านไม้หลังน้อยนั้นพร้อมตะกร้าเปล่าในมือ บ่งบอกว่าชิองได้ทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายไว้สำเร็จแล้ว

 

“อ้าว...เนซึมิยังอยู่ตรงนี้อีกเหรอ?”ทันทีที่เห็นหน้าเขาชิองก็เอยถามอย่างแปลกใจที่เขายังไม่ได้ไปไหน

 

“อืม...ก็ฉันยังทำหน้าที่ไม่เสร็จนี่...ฉันต้องพานายกลับบ้านโดยปลอดภัยอีกน่ะ ไม่งั้นคารันซังจะว่าฉันเอา”พูดจบเขาก็ยื่นมือไปให้ชิองจับแล้วเดินไปด้วยกัน

     บรรยากาศข้างทางยังเหมือนเดิมคือมี ป่ารกทึบกับ  เศษหินระเกะระกะขวางทางเดินเต็มไปหมด หากเพียงแตกต่างจากตอนแรกตรงที่แสงอาทิตย์เริ่มอ่อนแรงลงแล้วเท่านั้น...แต่ถึงอย่างนั้นเนซึมิก็ยังเดินทางต่อไปอย่างไม่เร่งรีบเนื่องจากไม่ได้สนใจบรรยากาศใดๆเลย

...จนกระทั่งมาถึงที่บ้านที่ชิองคุ้นเคย....

 

“เอ้า...ถึงแล้ว...แล้วก็ช่วยจ่ายค่าตอบแทนด้วยล่ะ”เนซึมิเดินเข้าไปนั่งบนโซฟาห้องรับรองแขก

 

“ค่าตอบแทน?”

 

“ใช่...ค่าตอบแทนน่ะ...”จบประโยคร่างเล็กก็ถูกรวบตัวลงไปนอนกับโซฟาเสียแล้ว....

 

   ++THE END++

      +นิทาน(ฟิค)เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : อย่าไว้ใจทาง อย่างวางใจคนเนซึมิ+

 

 

ลงฟิคต้อนรับปีใหม่สักหน่อย....(เปิดไหดองต้อนรับปีใหม่....)

ป.ล.จะมีใครอ่านไหมเนี่ย- -

 

 

 

edit @ 31 Dec 2011 15:46:22 by Yoru_Kuro

edit @ 10 Jan 2012 21:54:09 by Yoru_Kuro

edit @ 10 Jan 2012 21:55:11 by Yoru_Kuro

ท่านใดก็ตามที่แวะเวียนมาที่นี่หรือหลงเข้ามาก็ตามแต่...ขอบอกไว้ก่อนว่า...

ยังไม่เห็นใครทำฮาวทูที่ปิดตาเลยก็เลยขอมาทำค่ะ- -

ก่อนอื่นเตรียมอุปกรณ์ก่อนค่ะV

อุปกรณ์ที่ต้องเตรียม

1.ผ้าสีดำความยาวแล้วแต่กำหนด

2.ยางยืดสีดำ ประมาณ 1เมตร(เอามาเผื่อ)เมตรละ 7 บาท

3.ด้ายดำ

4.เข็ม

5.กรรไกร

6.สก็อตเทป

7.สีมุกอะคริลิกสีเงิน ราคา 23 บาืท

8.พู่กัน

9.ปากกา

10.กระดาษแข็ง(กระดาษ100ปอนด์)

11.กระจก(เอาไว้ส่องว่าขนาดพอดีหรือเปล่า- -)

ลงมือทำ...

ตัดกระดาษแข็งให้ใหญ่พอสมควร

วางลงบนผ้า หามุมให้เหมาะๆ

พับผ้า 2 ทบ(ให้ใหญ่กว่ากระดาษแ็ข็ง)จากนั้นนำเทปใสติดกระดาษกับผ้าแล้วจึงค่อยตัดผ้าตามแบบกระดาษแข็ง

พอตัดผ้าออกมาก็จะได้ดังรูป

นำผ้าสองชิ้นมาประกบกันแล้วเย็บด้นถอยหลังรอบๆโดยเว้นตรงส่วนที่วงกลมสีแดงไว้

เมื่อเย็บเสร็จแล้วก็กลับด้านโดยใช้ปากกาเป็นตัวช่วย

สอดยางยืดเข้าไปในรูที่เว้นเอาไว้แต่แรกสองด้านแล้วค่อยเย็บสอยซ่อนด้ายค่ะ

เท่านี้ก็จะได้ผ้าปิดตาของราวี่และชิเอลแล้วค่ะ^^

ต่อมาก็ทำลายหัวกระโหลกของน้องโคลมโดยใช้วิธีการเพ้นผ้านะคะ

ใครที่ไม่ถนัดการเพ้นลายสดๆก็ร่างรูปหัวกระโหลกเอาไว้ก่อนค่ะ

เท่านี้ผ้าปิดตาของน้องโคลมก็เสร็จแล้วค่ะ^^

 

เม้นได้นะคะข้าน้อยไม่กัด(???)

มีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ...o(_ _)o

 P.S.ก่อนหน้านี้เกิดอาเพศกับบล็อกข้าพเจ้านิดหน่อย...(เข้าexteenแล้วรูปไม่ขึ้น(ไม่ว่าบล็อกข้าพเจ้าหรือบล็อกท่านอื่นๆ...)...)

 

edit @ 2 Jul 2011 22:51:42 by Yoru_Kuro

edit @ 10 Jan 2012 21:54:58 by Yoru_Kuro